Authenticiteit: Ben jij wel echt?

Merel Blog 4 Comments

Omdat ik vroeger het woord nooit goed uit kon spreken, laat staan foutloos spellen, heeft de betekenis ervan altijd al een aantrekkingskracht op mij gehad. Authenticiteit. Ik pak maar weer eens het woordenboek er bij die ik al jaren niet meer heb aangeraakt en blader voorzichtig door de flinterdunne bladzijdes.
Tot mijn verbazing zie ik dat er een dikke potloodstreep onder het woord staat, ik kan me niet heugen dat ík die daar ooit heb gezet. Het boek komt uit mijn ouderlijk huis, en ik word nieuwsgierig wie mij voor was, misschien wel tientallen jaren geleden. Mijn ogen gaan tergend langzaam van woord naar woord, die tezamen de geschreven betekenis geven:

‘Authenticiteit is de mate waarin iemand trouw is aan zijn eigen persoonlijkheid, geest, of karakter, ondanks externe impulsen.’

Het daarna hardop voorlezen van de betekenis vind ik eenvoudiger dan het ook echt laten landen. Want hoe doe je dat dan, trouw zijn aan je eigen persoonlijkheid, geest of karakter, ondanks impulsen van buitenaf? Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik geloof erin dat je pas authentiek kunt zijn als je echt tevreden bent met de persoon die je bent. Dat klinkt veel ingewikkelder dan het lijkt. Word je meestal blij van jezelf? Ja? Mooi!

Voor mijn gevoel ben ik authentiek, maar is dat wel zo? Zoals ik me voordoe, zo voel ik me ook van binnen. Meestal blij en soms verdrietig. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik me eventuele ‘externe impulsen’ best aantrek. Als ik een persoon ontmoet waar geen klik mee ontstaat dan gaat dat ten koste van mijn authenticiteit. Ik word introvert en verlies mijn interesse in deze gesprekspartner, hetgeen juist het tegenovergestelde is van mijn echte ik. Mijn ervaring is dat die mensen die het hardst roepen dat ze zo enorm zichzelf zijn en zich niets aantrekken van anderen, juist het minst authentiek zijn. Geregeld zijn dat de argeloze schreeuwers die zogenaamd lak hebben aan de maatschappij en alles en iedereen. Ik ben geen psychologe en met mijn 39 jaar heb ik absoluut niet alle mensenkennis in pacht. Maar juist diegenen die met hun grote mond alles zeggen en doen, ook al kwetsen ze anderen daarmee, doen dat naar mijn mening omdat ze zich geen houding weten te geven en omdat ze onzeker zijn. Voor mij heeft dat totaal niets met authenticiteit te maken.

Authenticiteit gaat voor mij veel verder dan de uitleg in het woordenboek. Het woord vertegenwoordigt  een heerlijke soep met verse biologische groenten, onbespoten dus en vers van het land. Ongezouten ook zodat de echte smaak hetgeen is wat je proeft.

Als je het mij vraagt komt authenticiteit alleen van binnen uit. Mijn gedachten dwalen af naar een tijdje geleden, toen ik aan een groep ondernemers een presentatie gaf over mijn werk, dromen en missies. Tijdens de borrel die volgde liep ik tussen de mensen door, op weg naar een leuk praatje. Ik had geen idee bij wie ik aansluiten zou en geen idee wie daar überhaupt nog op zat te wachten, ze hadden per slot van rekening net 1,5 uur mijn stem aan moeten horen. Maar ik was op mijn beurt juist benieuwd naar hún verhalen en wilde weten wie zij waren. Authenticiteit werkt bij mij als de magneet van een houten speelgoedtreintje. Van verre zie en ruik ik deze personen al. Hetzelfde werkt het ook andersom, als mensen te veel hun best doen om iemand anders te zijn of te lijken, dan ketst het magneetje van de trein af.

Maar deze avond ontmoette ik Authenticiteit met de hoofdletter A. Ze tikte mij aan en ik draaide mij om. Haar glimlach, haar blik, het klinkt als verliefdheid maar dat was het niet. Dat je zonder met elkaar gepraat te hebben al denkt: ‘jij bent gewoon leuk’. Ik kan dat gevoel heel sterk maar ook uiterst selectief hebben bij bepaalde mensen die ik ontmoet. Zij stelde zich voor en vertelde wat haar op dat moment daar bracht. Ze switchte over naar wat vragen aan mij en terwijl we spraken zag ik dat haar bos haar ook grijs werd, net als bij mij. Ik heb het zelf altijd als mijn ‘echte ik’ gezien en die ene keer dat ik mijn haar liet verven, was geen succes. Waar was ‘ik’ in hemelsnaam gebleven? Iedere keer als ik in de spiegel keek schrok ik van mezelf. Daarnaast had ik het gevoel dat de hele wereld zag dat ik mijn haar geverfd had, het voelde gewoon niet goed.

Vanavond had deze jonge, grijzende gesprekspartner nog voordat ze een woord gezegd had, mijn aandacht getrokken. Ze had hoge hakken aan onder een mooie spijkerbroek. En ondanks dat ik het schoeisel niet bepaald bij haar vond passen, had ik bewondering voor het feit dat ze er überhaupt op kon lopen. Tenminste, ik had haar er nog niet op zien voortbewegen maar ging er vanuit dat haar dat zou lukken. Na verloop van tijd, middenin een mooi gesprek, zei ze: “zo, ik doe nu eerst even die krengen uit want die knellen aan m’n voeten.” Lenig bracht ze één voor één haar benen naar haar linker- en vervolgens naar haar rechterhand en glipte de glanzende felgroene high heels over haar voetzolen uit. En daar stond ze nu, op haar pantysokken, haar tenen dansend op en neer, snakkend naar ruimte, verlost van de kwelling in de neus van haar hoge hak. Ze leek ineens 10 centimeter kleiner, of dat was ze ook. Ze keek blij als een klein kind en slaakte een tevreden diepe zucht. “Ik dacht; laat ik eens gifgroene hakken kopen en die vanavond aantrekken. Ik heb nog nooit zulke hoge hakken gekocht, laat staan gedragen, maar ik had eens zin in iets anders. Iets wat totaal niet eigen is en mijn vrienden zullen wel keihard lachen als ze mij met deze dingen zouden zien.” Ze vertelde dat ze er stoer maar ook vrouwelijk en zakelijker uit had willen zien voor vanavond en dat dus dacht op te lossen met de hakken. Maar ze voelde zich er ongemakkelijk door, had pijn en moest wennen aan haar nieuwe langere lengte.

Later, toen ze naar haar auto liep, zag ik door het raam hoe ze uiterst voorzichtig met kleine pasjes over de parkeerplaats van klinkers liep. Ik wist zeker dat ik haar op en top authentiek vond.

Met het woordenboek nog in mijn handen, valt voor mij nu pas het kwartje. Deze dame had zich juist wél wat aangetrokken van haar omgeving en haar persoonlijkheid aangepast. Ze had zich daarbij ongemakkelijk gevoeld en niet zichzelf maar was wel dicht bij zichzelf gebleven met haar doen en laten. Doordat ze er openlijk voor uitkwam, werd het juist iets wat heel echt was. En, eerlijk is eerlijk, heel lachwekkend voor zowel haar als ook voor mij.

Ik ben ervan overtuigd dat je zeker iets kunt doen wat niet bij je past en dat je met regelmaat af kunt stappen van het dagelijkse bekende zonder ook maar iets aan je authenticiteit te verliezen. Het gaat erom hoe je daarbij jezelf kunt blijven. Want je echte ik is die soep met biologische groenten. De buitenkant is de soepkom, en die heb je in vele kleuren, prijsklassen en maten. Maar als de soep overheerlijk is, dan is de soepkom niet meer van belang.

Wanneer vind jij een persoon authentiek?

Ik ben benieuwd…

 

Merel

Comments 4

  1. Ha die Merel,

    Met interesse je blog gelezen. Wat een bijzondere manier om het trouw zijn aan je eigen persoonlijkheid weer te geven.
    Maar dat is juist wat ik altijd zo bijzonder heb gevonden aan de meisjes Disselkoen. Heleen was zeer zeker authentiek en ik denk dat jullie dat van haar hebben meegekregen.. Haar eigen wijze van het leven te leven!
    Dus zoals je zelf eigenlijk heel,goed weergeeft, blijf bij je zelf, neem de buitenwereld mee in de vorming van je besluit en ga op het doel af wat jij in je leven voor ogen hebt..
    Je moeder zou trots zijn op een dochter met een visie als de jouwe.
    Dit wilde ik even met je delen, heel veel succes met alles
    Vriendelijke groet,
    Alette

    1. Post
      Author
  2. Lieve Kereltje,

    Prachtige blog! Complimenten.
    Herkende direct een aantal mooie valkuilen van mijn eigen gedrag en zag ook een paar goede bekenden van me voorbij komen tijdens ’t lezen, haha! Authentiek zijn betekent in mijn beleving ook vooral dicht bij jezelf kunnen en durven blijven. Kritische vragen aan jezelf te durven vragen. En dan ook vooral ook eerlijk te durven antwoorden; doe ik dat van uit mijn hart of buik? Of doe ik dat omdat ik dénk dat dit bepaalde gedrag van me verwacht wordt? Of denk ik er mensen mee te plezieren, verbazen of te “winnen”? Vele schreeuwerds schreeuwen inderdaad dat ze o zo zichzelf zijn. Mijlen ver van het echte ‘zijn’ staan ze af, tenminste in mijn ogen. Want als je zo hard schreeuwt, kan je jezelf toch niet eens goed verstaan? Ik, zei de gek, ben met mijn 42 jaar nog steeds aan t (onder)zoeken wat nu de echte Maike is, en welke Maike het masker naar de buitenweteld is. Work in progress, want Maike is niet één iemand, Maike heeft vele kanten en gezichten. Maar…. Binnen en buitenkant komen steeds dichter bij elkaar. Oud(er) worden doet dat! Geweldig! Spiegelen, durven leren. En weet je? Hoe authentieker, hoe mooier. En hoe natuurlijker. Het ouder worden, maar vooral ook het moeder worden, heeft mij hierin een flinke zet in de goede richting gegeven. Dus… Ik geniet van mijn ervaringen en observaties en are slowly getting there 😉
    Ik verheug me nu al op je volgende blog!
    Lfs

    1. Post
      Author

      Lieve Maike,

      Vandaag kreeg ik nog zo’n mooie reactie op FB: ‘Hoe antieker des te authentieker’.
      Sluit aan op wat jij schrijft…
      x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *