Reizen met kinderen naar Afrika

Met mijn dochter van acht naar Zuid-Afrika

Merel Disselkoen Blog

Vlak voor vertrek
Volgende maand wordt ze acht jaar, met haar lange donkere haren en een blik die de wereld wil veroveren. Energiek, soms te, en leergierig, dat is ze. Korte tijd geleden vertelde ik haar tijdens het ontbijt dat ze als oudste van onze vier kinderen met me mee mocht naar een basisschool in township Elandsdoorn. Samen met haar op reis is een droom die in vervulling gaat, zowel voor haar als ook voor mij. Wat kijk ik uit naar de gesprekken die we samen zullen hebben, naar de doordachte vragen die ze altijd stelt en gewoon het gevoel van ‘samen op avontuur en samen ontdekken.’

Dagje shoppen
“Waarom neem je je dochter helemaal mee naar Zuid-Afrika? Het lijkt mij een beetje overdreven. “Anderen gaan een dagje shoppen als moeder-dochter uitje” vroeg iemand me. Ik dacht even na welk antwoord ik ging geven zonder me overdreven te verantwoorden. Ik wilde hem vertellen dat ik zelf sowieso naar Zuid-Afrika af zou reizen om een vervolg te geven aan het Dream Your Future project waar de klas van mijn dochter ook bij betrokken is. Het zou een kleine moeite maar een grote ervaring zijn om haar mee te vragen en daardoor rijker te maken in ervaringen en onze band samen. De ontmoetingen met kinderen van haar leeftijd in de townships zouden haar op een directe wijze confronteren met het feit dat we in een enorm welvarend land leven. Dat een iPad in een gezin niet zo vanzelfsprekend is en iedere dag twee vers belegde boterhammen in je broodtrommel evenmin.

Maar in plaats daarvan zei ik: “omdat het nu kan en we nu onze herinneringen voor later maken.”

Douane
Het samen met haar reizen heeft wel wat voeten in aarde want ze draagt een andere achternaam dan ik. Mijn vriend en tevens de toegewijde vader van onze kinderen en ik zijn niet getrouwd. Reden genoeg om vooraf de nodige paperassen in te moeten vullen in opdracht van de douane. Van een internationale geboorte akte tot de uitspraak van de rechter voor het gezamenlijk ouderlijk gezag. Een heel dossier neem ik mee, ze moeten van goed huize komen willen ze ons nu nog tegen houden als verdenking op ontvoering. Desondanks blijft het spannend.

Krijtbord
Ze mag haar ultieme toekomstdroom tekenen voor de kinderen van haar leeftijd op de townshipschool. Back to basic op een krijtbord voor de klas. Aangezien ik uit een digibord-loos tijdperk kom (ik heb geen idee hoe dat ding werkt), weet ik niet beter, maar voor haar is het een uitdaging. “Mam, hoe gaan de kinderen daar mijn Nederlandse tekening begrijpen?”
Ik zie haar bedenkelijk uit het raam staren, wat zou ik soms toch graag haar gedachten willen lezen. Maar als ik ze mag raden dan zou ik denken dat ze zich afvraagt hoe het straks allemaal zal zijn. 40 Paar nieuwsgierige ogen die in haar rug prijken terwijl zij de gekleurde krijtjes over het bord laat glijden, ik begrijp best wel dat dat spannend is. “De taal van het tekenen spreekt iedereen” zeg ik. Het komt goed, meisje. We zullen de kinderen vragen om aan de hand van jouw bordtekening jouw droom te raden en op onze beurt kunnen wij hun dromen raden, lijkt je dat leuk? Ze knikt enthousiast.

Cruyff Court
Ook wil ze graag samen met mij een balletje trappen op het Cruyff Court dat ik in 2004 samen met het lokale bouwteam bouwde. Ik had toen nog niet in de verste verte kunnen bedenken dat ik op die voor mij bijzondere plek 13 jaar later als trotse moeder samen met mijn eigen dochter zou sporten. Omgeven door het rode zand dat Afrika typeert en de geuren van grote potten met eten op het vuur waar Afrikaanse mama’s al zingend in roeren. Dat balletje gaan we zeker weten trappen en misschien vormen we spontaan een team met de kinderen die dagelijks de weg naar het Cruyff Court hebben gevonden.

Op zoek naar olifanten
Na ons tweedaags bezoek aan Elandsdoorn en vrienden zullen we de wildernis tegemoet rijden, op zoek naar olifanten en andere dieren die in spannende kinderverhalen voorkomen. En als we dan ’s avonds in ons bed in de safaritent tegen elkaar aankruipen terwijl we de geluiden van wilde hyena’s en nijlpaarden van dichtbij horen, besef ik me dat ik een lucky bastard ben om dit met haar te kunnen delen.

DNA
Kinderen hebben hun eigen DNA en unieke talenten, ze hebben hun eigen wil en bijzondere dromen.
Ik zie het als mijn taak om daarin een voorbeeld te zijn voor mijn kroost, ook al lukt me dat niet altijd want soms halen ze grrrr… het bloed onder m’n nagels vandaan. Ik wil mijn kinderen niet vertellen hoe het allemaal moet in het leven, daar ben ikzelf namelijk ook nog niet achter. Evenmin wil ik dat ze in mijn voetsporen treden. Wel probeer ik ze bij te brengen dat ze moeten geloven in hun eigen kunnen en dromen, groot of klein. Dat ze volgend jaar misschien een andere toekomstdroom hebben dan nu vind ik op deze leeftijd allemaal nog niet zo belangrijk. Als ze écht iets willen dan zullen ze daar voor moeten knokken en al hun talenten voor in moeten zetten om het voor elkaar te krijgen. En omdat ik een warm hart voor met name de kinderen in Afrika heb, zal ik er alles aan doen om ook hen dat gevoel mee te geven.