Het vervolg: Een droom die uitkomt

Merel Blog 1 Comment

Stapvoets rijden we met onze auto door township Elansdoorn. Nog even en ik kan ook hier aan de slag met het Dreamproject waar ik in mijn vorige blog over schreef. Het is warm buiten en ik verbaas me er altijd weer over dat er met deze temperaturen zoveel mensen met jassen en mutsen rondlopen over de stoffige wegen.

De dag ervoor stond mijn goede vriendin Marianne me op het vliegveld van Johannesburg op te wachten. 12 Jaar geleden waren we voor lange tijd elkaars huisgenoot toen we in Zuid-Afrika werkten. Ze is nu voor enkele maanden via Oxfam in Pretoria, niet ver van Johannesburg, gestationeerd. Ondanks dat we elkaar de afgelopen jaren veel hebben gezien, voelt het als vanouds om weer samen op pad te zijn in het land dat onze vriendschap samenbracht. We kennen de weg van Johannesburg naar Elandsdoorn op ons duimpje maar door het vele geklets onderweg presteren we het om verkeerd te rijden en we nemen noodgedwongen een omweg.

IMG_9267

Elandsdoorn
We waren vroeg genoeg vertrokken om drie uur later mooi op tijd aan te komen bij de Primary school (basisschool) in Elandsdoorn. Thami, mijn trouwe vriend die in Elandsdoorn opgroeide maar nu met zijn gezin in Middelburg (Zuid-Afrika) woont en werkt, staat ons al op te wachten. Ik had hem per mail geïnformeerd over het Dreamproject dat ik graag wilde uitvoeren op de school waar hij vroeger zelf ook naar toe ging. Hij kreeg de schoolleiding enthousiast en mijn project kon van start.

IMG_9209

Speuld
Vlak voor vertrek naar Zuid-Afrika bezocht ik groep 3/4, de klas van mijn oudste dochter Tippe, op de basisschool in Speuld, het dorp op de Veluwe waar wij wonen. De leerlingen kregen de opdracht om de grootste droom of wens van hun leven in woord en beeld op papier te zetten. Het was geweldig om te zien welke dromen er in korte tijd op de blanco vellen tot leven kwamen. Verrassend dat bijna alle kinderen, vier uitgezonderd, voor een beroep kozen. Profvoetballers waren bij de jongens in de meerderheid, er werd bijna een elftal bij elkaar gedroomd. Ook een kunstschilder en chauffeur voor kalveren zag ik voorbijkomen. De grootste droom van één van de jongens was dat óf Sinterklaas nu in Nederland was óf dat de knie van zijn oma weer beter zou zijn. Hij koos voor het laatste, heel bijzonder. Er werd ook een mooie racebaan gedroomd en een groot huis om helemaal alleen in te kunnen wonen. Eén jongen had de wens om helemaal zelf te kunnen vliegen.
De meisjes kozen uiteenlopende dromen zoals kok, amazone, volleybalster, skeeler trainer of dokter. En wat waren zowel de kinderen, de juf en ikzelf benieuwd welke dromen de leerlingen in Elandsdoorn zouden hebben…

IMG_9299

Nieuwsgierige ogen
Nu sta ik voor de klas in Elandsdoorn, 40 leerlingen kijken me nieuwsgierig aan. Buiten hoor ik enorm veel kabaal; kinderen zingen, schreeuwen en lachen. Het liefst willen ze allemaal bij deze klas naar binnen gluren. De leerlingen die voor me in de schoolbanken zitten zijn muisstil, wachtend op wat komen gaat. Gelukkig helpen de hulpvaardige docente en Thami me met de vertaling, de kinderen spreken op deze leeftijd alleen nog Zulu, hun moedertaal. Ze krijgen dezelfde vraag voorgelegd als de leerlingen in Nederland.

We delen de meegenomen papieren en stiften uit en de kinderen kunnen aan de slag. Nieuwsgierig loop ik rond om knipogen te geven of mijn duim op te steken. Sommige kinderen zijn duidelijk nog aan het nadenken, anderen gaan direct aan de slag.

Na korte tijd worden de eerste dromen zichtbaar. Voorafgaand aan dit project had ik voor mezelf voorspeld dat er weinig tot geen verschil tussen dromen van kinderen in Nederland en Zuid-Afrika zou zijn. En dat klopt. Alle leerlingen uit deze klas kiezen voor een beroep, niet een uitgezonderd. De jongens worden later graag politieman, in hun ogen een beroep met veel status en ook de zwaailamp en het uniform maken indruk. Twee jongens willen graag piloot worden, een ander elektriciën en enkelen voetballer, bouwvakker of soldaat. Meerdere meisjes dromen van een toekomst als arts en anderen willen graag verpleegster of docent worden. Een meisje wordt later bloemenkweker (“I want to plant flowers”) en een ander wil graag, net als haar moeder, schoonmaakster worden.

Zuid-Afrika versus Nederland
Nadat we aan alle kinderen een pakje met kleurpotloden hebben uitgedeeld en de belofte doen de foto’s die we van iedere leerling maakten op te sturen, worden we enthousiast uitgezwaaid. We rijden zeer voldaan door de straten van Elandsdoorn. Ik laat de dromen op me inwerken en vind het eigenlijk heel fijn dat deze dromen niet tot weinig verschillen met de dromen van de Nederlandse klas. Het had gekund dat de kinderen uit dit arme gebied misschien grote cadeaus of veel geld zouden wensen. Maar dat was (gelukkig!) niet het geval. Ongeacht opvoeding, afkomst en cultuur, hebben deze twee klassen dezelfde mooie soorten idealen en dromen.

Meerjarenproject
En terwijl ik tijdens de autorit de adembenemende Afrikaanse omgeving in me opneem, droom ik weg in nieuwe ideeën. Wat zou het geweldig zijn om deze twee klassen de komende jaren één keer per jaar dezelfde vraag te stellen. Zullen hun dromen hetzelfde blijven of in de loop der jaren wijzigen? Willen de doktertjes van nu dan nog steeds dokter worden en de profvoetballertjes nog steeds voetbalprof? Of spelen er naarmate ze ouder worden hele andere thema’s in hun hoofd en wensen ze misschien wereldvrede of geheel iets anders?

Hoe dan ook, wat de kinderen ook voor dromen zullen hebben, ik hoop dat ze altijd in de volgende zin zullen blijven geloven:

If you can dream it, you can do it!

Bekijk hier het korte filmpje dat we maakten van mijn bezoek aan beide scholen.

IMG_9278

Comments 1

  1. Super meis, wat een gaaf idee om dit ook de komende jaren te blijven doen. Een mens is nooit te oud om te dromen ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *