De Beer is los

Merel Blog 10 Comments

Volgens de voorspellingen zou het de warmste dag van de week worden, van de maand misschien zelfs. Ik kan me er nog weinig bij voorstellen.
Terwijl we met z’n drieën naar huis rijden, probeer ik te landen. Door het autoraam zie ik mensen fietsen, gehaast, met volle kracht trappend op de pedalen. Een automobilist piept nog net voor ons de rotonde op zodat wij vol in de ankers moeten. De voetganger die zonder te kijken het zebrapad oversteekt heeft er alle vertrouwen in dat wij opletten en dus voor hem stoppen.

De wereld om ons heen raast nietsvermoedend door, maar mijn wereld maakt vandaag pas op de plaats.

De Beer is los | Blog | Townshipsmile | Merel Disselkoen

Eerder deze ochtend rijden we tijdens het ochtendgloren met z’n tweeën exact dezelfde weg, in tegenovergestelde richting. We volgen Attie, ze rijdt in de auto voor ons en ik vertrouw volledig op haar. We parkeren vlak voor de ingang en mijn oog valt op het bord dat aangeeft dat we juist daar niet mogen parkeren. Terwijl we uitstappen geeft Attie me een knipoog, alsof ze wil aangeven dat we nu een belangrijkere taak op ons gaan nemen dan de auto op de juiste plek te parkeren. Ze heeft gelijk, nu gaat het gebeuren en niets staat meer in de weg, zelfs geen verkeersbord.

De anderhalf uur die volgen gaan in een stroomversnelling, volledig onbewust van de hitte die buiten in rap tempo toeneemt maar bewust van het omvangrijke dat ons te wachten staat.

En terwijl we nu, slechts enkele uren later, weer naar huis rijden, kijk ik achterom naar de gevulde maxi cosi die op de heenweg nog onbemand was. Ik spat uiteen van liefde en geluk en voel de tranen over mijn wangen biggelen. Naast me zie ik een glimlach van oor tot oor. “Ik ben trots op je, schat” hoor ik hem zeggen.

Als we thuis aankomen staan drie nieuwsgierige kindertjes ons op te wachten, ze duiken de auto in om als eerste een glimp op te vangen van het kleintje waar ze al die maanden op hebben gewacht. Al die kruisjes op de kalender waar geen einde aan leek te komen, al die nachtjes slapen… en nóg meer nachtjes slapen. Het lange wachten is beloond, voor ons maar zeker ook voor hen.

Als ik die avond de foto bekijk die mijn zus direct na thuiskomst van ons nieuwe gezin voor het huis maakte, voel ik me de gelukkigste vrouw van de hele wereld.

Want wat ben jij welkom in ons gezin, lieve Beer, onze zoon. Jij maakte van 20 juli 2016 voor ons een feestdag. Het broertje waar de kinderen zo naar uitgekeken hebben. De wens dat de meisjes een zusje wilden blijkt bij het zien van de nieuwe telg al snel weer vergeten…

 

‘Ik hoef niets meer, als ik dit maar mag houden’

Deze uitspraak las ik laatst op de cover van een blad.
Mag ik ‘m even lenen?

Liefs,

Merel

De Beer is los | Blog | Townshipsmile | Merel Disselkoen

Comments 10

  1. Weer super mooi en ontroerend geschreven …. Het is maar goed dat ik niet emotioneel ben. Leuke enveloppe ook 😉 Tot zeer binnenkort! X

  2. Mooi geschreven mop! Als je het leest is het net of ik naast de lege en later de volle maxi cosy heb gezeten, maar ik lag gewoon in mijn bedje te tukken en wist niet wat jullie aan het uitspoken waren, LIEF!! Dikke kus.

  3. Lieve Merel, wat een ontroerend verslag van de geboorte van jullie 4 e kind. Wat een zegen: een nieuw mensenleven dat welkom is in de warmte van een gezin. Wij zijn net opa/oma geworden van ons eerste kleinkind en hebben veel in de marge opnieuw meebeleefd. Ik wens jou, je gezin en Beer alle goede toe voor d e toekomst en blijf jullie graag volgen. In de club zal ik verslag doen van je verhaal. Met lieve. Groet Emmeke Oostdijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *